Gerda

Ze is blij als ze me ziet, Gerda, 86. We kennen elkaar van een paar jaar geleden.

Toen zag ze er wat viever uit dan nu, maar haar vlotte babbel is ze niet kwijt. Haar elegante schoenen wel, die hebben plaatsgemaakt voor een paar stevige orthopedische jongens. Zal ze vast van gebaald hebben. Bij de deur begint ze al te kletsen over ouders en schoonouders, al jáááren dood natuurlijk. "Wist je dat mijn moeder als een van de eersten een magnetron had? Ze kon er nog mee omgaan ook!"

Ze is pas verhuisd, Gerda. Haar grote villa, waar ze 46 jaar woonde en ze alles meemaakte, is ingeruild voor een aanleunwoning. Op een steenworp afstand van de villa, dus ze gaat wel eens kijken hoe de nieuwe eigenaar alles stevig onder handen laat nemen door een aannemer. Maanden zijn ze al bezig. "Als het klaar is mag ik binnen een kijkje nemen", zegt ze. Ik vraag of ze dat niet moeilijk zal vinden. "Ach weet je, dat huis stond boordevol. ik heb van zo veel spullen afscheid genomen. Ik kan dat wel aan. Bovendien gaat het leven door."

Ook voor Gerda. Ze pakt een fles wijn en twee glazen. Met een twinkeling zegt ze dat ze bezoek altijd een goed excuus vindt. We proosten op haar overleden zoon, die een paar jaar geleden ziek werd. Ik heb me er altijd over verbaasd hoe opgewekt ze desondanks bleef. Nu ook, in haar nieuwe appartementje. Energiek zegt ze: "Kom, wat zullen we eens gaan doen?"

Uw Chaperonne